Foto´s, eindelijk uit San Diego stad

Vanwege ziekte ben ik een week uit de running geweest. Om tijd in te halen heb ik er voor gekozen om de Greyhound van Oakland naar San Diego te nemen. En in die week ziektebed heb ik uitgebreid de tijd gehad om de kaart van San Diego goed te bestuderen. Uit den treure heb ik de snelste route doorgenomen: Broadway, 6th street, Market, 28th street, Main street, National City, L street en Telegraph Canyon road. Desondanks heeft het me twee uren gekost om de stad te verlaten. Naar mijn idee ben ik wel honderd stoplichten tegengekomen en zodoende kwam er geen einde aan de grote stad, die je overigens al doet vermoeden dat je dicht bij Mexico bent vanwege de vele Spaanstalige reclameborden.

Eenmaal buiten de stad begon ik me steeds meer op mijn gemak te voelen. Het weer was aangenaam en de natuur was schitterend. Lichtblauwe beekjes, veel wilde bomen en ik heb tientallen vogels zien vliegen waar ik de naam niet van weet. Ik was zo met mijn nabije omgeving bezig dat ik amper gewaar werd van de reusachtige bergen die uitdagend op me stonden te wachten. Een uur later was het weer flink trappen geblazen en totaal uitgeput kwam ik aan het eind van de middag in Tecate aan. Eindelijk Mexico!

Ik had me er de hele reis op verheugd een foto van de grensovergang te nemen, maar ik voelde me er nu te moe voor. Sowieso was het een twijfelachtige bedoeling, toen ik aan kwam fietsen gebaarden de grenswachten dat ik door mocht rijden. Ze hoefden mijn paspoort niet te zien, niets... Ik heb ze toch maar gevraagd waar ik de immigracion kon vinden, want ik heb weldegelijk een toeristenvisum nodig. Ook daar hebben ze niet om mijn paspoort gevraagd. Ik moest wat papieren invullen en kon vijf minuten later op zoek naar naar een hotel.

In een achteraf straatje, nadat ik wat rondgevraagd had voor een hotel economico, vond ik Hotel Colonial. Het zag er oud en aftands uit, maar het was betaalbaar. Al snel kwam ik in gesprek met wat Mexicanen. Een man met een zoontje van een jaar of twaalf uit Puebla en een man uit Mexico-stad. Ze waren verbaasd dat ik als Europeaan in zo'n oud en vies hotel verbleef. Nadat ze mij helemaal uitgehoord hadden over mijn fietsreis, vroeg ik wat zij in Tecate te zoeken hadden. Verbaasd keken ze mij aan, 'wij zijn Mexicanen, wij komen hier om 's nachts over het hek te klimmen'. De enige reden was dus om illegaal de grens naar de Verenigde Staten over te steken. Pas nu drong het tot me door dat ik waarschijnlijk de enige ben in dit hotel voor wie het als een overwinning voelt om de VS verlaten te hebben. De meesten willen enkel de grens naar het noorden oversteken.


Na het centrum verkend te hebben, zag ik de man met zijn zoontje nog steeds op dezelfde plek zitten. Al snel raakten we weer in gesprek. Waarschijnlijk door de Tecate biertjes en het voedzame locale eten wat bestaat uit bonen, rijst en quisedillas, voelde ik me nu wat meer op mijn gemak. De man uit Puebla vertelde mij dat hij werkzaam is in Chicago. Zelf is hij daar al heel veel geweest en zijn zoontje gaat nu voor de derde keer met hem mee. Nog steeds was hij verbaasd dat ik op reis was op mijn fiets, terwijl we in Nederland toch alle welvaart kennen. Zijn conclusie was dan ook dat ik net zo gek moest zijn als hijzelf. Hij zat al drie dagen op een telefoontje te wachten om de grens over te kunnen steken. Dan is het nog zo'n drie dagen lopen door het gebergte met het gevaar van bijtgrage slangen en om gezien te worden. Als ze dat gered hebben wacht er een bus die ze naar Chicago brengt. Ik vond het deze keer wel zo gepast dat de andere niet mij een veilige reis wenste, maar ik in dit geval de man met zijn zoon. Toen ik rond een uur of tien naar mijn bed wilde gaan eindigde ik dan ook met een welgemeend, 'mucho suerte amigos'.

top