Door vermoeidheid/slechte zin heb ik slechts een foto genomen van de weg waar geen einde aan leek te komen...

Op het laatste moment besloot ik van Tecate naar Ensenada te gaan. Een reis van ongeveer 120 kilometer en je zou denken makkelijk in een dag af te leggen. Rond acht uur vertrok ik en om negen uur zat ik er al helemaal doorheen. Eenmaal Tecate uit was het enkel klimmen en ik voelde me beslist geen Frank van Rijn. Na mijn ziekteperiode had ik nog geen tijd gehad conditie op te bouwen en dat ik gisterochtend na zo'n twaalf uur ik de bus gezeten te hebben gelijk om mijn fiets gestapt ben heeft me ook geen goed gedaan. Mijn tweede dag fietsen viel dan ook erg tegen.

Rond een uur of half elf leek er een einde aan het klimmen te komen. Voor ik er erg in had scheurde ik met een rotvaart de berg af en begon het verhaal weer van voor af aan. Ik had geluk dat er maar weinig autoverkeer op de weg was. Dat had wel als nadeel dat sommige automobilisten helemaal niet oplette en al helemaal geen fietser verwachtte. Meerdere malen raasden auto's minitieus langs me heen al luid toeterend, alsof ze hun eigen onoplettendheid op mij af wilde reageren. En als toetje kreeg ik als het een oude bus of vrachtwagen was ook nog eens een flinke dosis uitlaatgassen in mijn gezicht gedrukt.

In het begin van mijn tocht kon ik de auto's wel vervloeken. Rond het middaguur begon die stemming echter om te slaan, ik begon zelfs een beetje jaloers te worden op die blikken op de weg. Mijn benen konden de uitdagingen van de bergen bijna niet meer aan en ik begon een beetje wanhopig te worden, want toen ik op de kaart keek had ik slechts veertig kilometer afgelegd, terwijl ik al vier uren onderweg was.

Mijn pauze's begonnen steeds langer en frequenter te worden. Ik had me al voorbereid op een overnachting in de bergen, want het was onmogelijk om Ensenada vandaag nog in deze staat te bereiken. Eenmaal heb ik een poging gedaan om een auto te laten stoppen in de hoop dat ik een lift kon krijgen, zo ver was mijn stemming inmiddes al omgeslagen. Maar de man keek me amper aan en reed vol gas door. 'Tja', dacht ik, 'sta ik hier als zwetende fietser met een korte broek aan en een maf petje op'. De automobilist zal ook wel gedacht hebben, 'die rare Europeaan heeft er zelf voor gekozen om de bergen met de fiets te doorkruizen, laat hem er dan ook maar voor bloeden'.

Tien ik er bijna zestig kilometer op had zitten werden mijn pauze's inmiddels langer dan de strijd die ik op mijn fiets met de bergen aanging. Op het laatst was het vijf minuten fietsen een kwartier pauze, vijf minuten fietsen een kwartier pauze. Het was op het laatst niet enkel mijn lichaam die begon te protesteren, ook mijn geest begon steeds verwarder en onrustiger te worden. Het enige wat ik wilde was op mijn rug liggen. Om de paar minuten zette ik mijn fiets dan ook aan de kant van de weg neer en ging ik er languit naast liggen.

Net toen ik even niet meer wist wat ik moest doen en werkelijk radeloos begon te worden stopte er een busje aan de kant van de weg. De man vertelde me later dat hij me zag liggen en zich zorgde maakte om mijn gezondheid. Hij vroeg dan ook of alles in orde was. Toen ik aangaf dat ik op weg was naar Ensenda en heel erg moe was, bood hij me direct een lift aan.

Mijn reddende engel was een handelaar in schoenen. Hij was onderweg naar Ensenada om werkschoenen af te leveren. Daarna ging hij naar Tijuana om zijn winkel te bezoeken en vervolgens naar zijn andere winkel in zijn woonplaats Tecate. Deze afstanden waren voor mij op dit moment niet te bevatten. Hoe dan ook ik was hem bijzonder dankbaar en genoot hardop van zijn vriendelijkheid. 'Ik hoop dat mensen mij ook helpen als ik in de problemen zit. En uiteraard ben ik bereid andere mensen te helpen', was zijn reactie.

Vlak bij het centrum namen we afscheid. Ik mocht niet gaan voordat hij een foto van mij genomen had voor zijn website. Met een aantal vrienden organiseert hij met regelmaat fietstochten in Baja California. Op deze manier hoopt hij dat meer mensen de fiets ter hand nemen. Zelf heeft hij slechts zeven jaar geleden leren fietsen en de route van Tecate naar Ensenada heeft hij nog nooit afgelegd gaf hij aan, maar volgens hem moest het niet een heel zware tocht zijn, want Baja California zou nog veel steilere bergen kennen. Dit stemde mij alles bahalve hoopvol, desondanks kon mijn geluk voor deze dag niet op, toch nog Ensenada bereikt!

top