Foto 1: partijpolitiek wordt overal bedreven, zoals op de weg van La Paz naar de Ferry
Foto 2: met de fiets op een vrachtschip
Foto 3: opkomst van de zon op de zee van Cortez
Foto 4: de ferry die in Mazatlan aan de wal lag vanwege technische storing
Foto 5: bijna konden we met onze fietsen met de stroom van vrachtauto´s op weg naar Mazatlan

Ik had me er van het begin af aan op verheugd; Baja California van de grens met de Verenigde Staten naar beneden af te reizen. Het zag er uit als een goede voorbereiding op mijn fietsreis in Midden-Amerika en misschien nog wel meer als een waanzinnig avontuur. Maar toen ik eenmaal voor die uitgestrekte bergenmassa en woestijngrond stond, begon ik te twijfelen. Zoals ik al eerder schreef, waren de afgelopen fietsdagen mij meer dan zwaar bevallen. Niet enkel spierpijn heeft het opgeleverd, menigmaal heb ik me ook nog eens afgevraagd of dit fietsproject nog wel zo'n goed idee is.

Als ik Baja wilde doorkruizen dacht ik er zo'n drie weken voor nodig te hebben, waar blijven dan die bezoeken aan projecten en dergelijke? De drie weken klimmen in de woestijn stonden me ineens helemaal tegen. Ik heb het toen met mezelf op een akkoordje gegooid. Vanaf nu ga ik elke dag twee keer gymnastiek oefeningen doen en tijd besteden aan meditatie om zowel mijn lichaam als geest meer onder controle te krijgen. Om het me aan de andere kant een stuk makkelijker te maken heb ik met een tweeentwintig uur durende busreis de afstand tussen Ensenada en La Paz afgelegd.

In La Paz wilde ik een ticket voor de boot kopen om el Mar de Cortez over te steken met als bestemming Mazatlan. Vanwege technische problemen bleek die momenteel niet te gaan. De enige mogelijkheid voor mij was om naar Topolobampo te gaan. Dit was een grote teleurstelling omdat ik naar Coyotitan wil, wat in de buurt van Mazatlan ligt. Nu betekent het dat ik zo'n vier tot vijf dagen moet fietsen en voor het grootste gedeelte ook nog eens over de snelweg.

De fietstocht de volgende ochtend naar de ferry was echt schitterend: een constant klimmmen en dalen langs de kust en ik vond het jammer dat ik er binnen anderhalf uur al was. Toen ik door de douane ging zag ik op een afstand drie andere fietsers vrolijk naar me te staan zwaaien. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat twee van hun precies dezelfde fiets als ik hadden. Het bleekeen pas getrouwd stel uit Canada te zijn. De derde persoon was een Spanjaard die in zijn eentje aan het touren was en die de laatste twee weken met de Canadezen onderweg was geweest.

Toen ik vertelde dat ik in plaats van Topolobampo liever naar Mazatlan wilde gaan, hadden ze een interessant nieuwtje voor mij. Het was namelijk wel mogelijk om naar Mazatlan te gaan! Maar dan met een vrachtschip. Na enige discussie heb ik mijn ticket naar Topolobampo kunnen annuleren en vijf minuten later had ik een ticket voor het vrachtschip naar Mazatlan. Dit was nog veel goedkoper ook, terwijl de tocht naar Topolobampo slechts acht uur is en deze tocht ruim achttien uur. En zolang op een boot zitten leek mij een aangenaam avontuur.

De Spanjaard vertelde dat hij zijn reis thuis begonnen is. Eerst is hij naar Duitsland gegaan waar hij een vliegtuig naar Alaska heeft genomen. Hij was al een half jaar onderweg en wil helemaal doorgaan tot Argentinie, met als motto 'en bici al sur' (op de fiets naar het zuiden). Hij was wel op weg naar Topolobampo om daar een auto te huren om met fiets en al naar Tampico (compleet andere kant van Mexico) te gaan omdat daar een vriend op hem wachtte die ineens het enthousiaste idee had om een flink eind met hem mee te fietsen. De Canadezen die elkaar zo'n zes jaar geleden op de fiets tegen kwamen toen ze hun geboorteland van oost naar zuid aan het doorkruizen waren, hadden ook het plan om naar Mazatlan te gaan waar ze de kust wilde volgen helemaal naar Argentinie (het lijkt ineens een populaire route). Het gaf mij een goed gevoel om me weer tussen andere fietsers te begeven en met genoegen maakte ik dan ook gebruik van hun aanbod om gezamenlijk naar Mazatlan te gaan.

In de hoedanigheid van 'tijdelijk extra personeel' waren we gemachtigd met het vrachtschip mee te varen. Dit had als voordeel dat we zowel gratis avondeten als ontbijt kregen, wel moesten we onze matjes tussen de vrachtwagens op het dek uitrollen. Rond negen uur was het al pikkedonker en rond tien uur ben ik dan ook maar in mijn t-shirt languit gegaan en heb ik nog urenlang van de sterrenhemel genoten.

Momenteel begeef ik me in Hotel Mexico, een spotgoedkoop hotel in de oude stad van Mazatlan. Na de zwarte vieze drap van de boot onder de douche afgespoeld te hebben begin ik me op te laden voor de trip die ik morgen ga maken. Eindelijk ga ik mijn eerste project bezoeken in Coyotitan. Na alweer ruim vier weken van huis te zijn wordt het tijd naar mijn gevoel.



top