Foto 1: Mijn Canadese fietsmaatjes met een Spanjaard (rechts) die ook naar het zuiden fietst
Foto 2: Mijn tweede band...
Foto 3: Nederlandse meiden en een Engelse die Spaanse les krijgen
Foto 4: Project Projimo in Coyotitan

Het is alweer mijn vijfde dag in Coyotitan. Ik ben op bezoek bij het project Projimo, dat zo´n zeventien jaar geleden onder toezicht van de Amerikaanse organisatie Healthwrights en David Werner (bekend van onder andere Donde no hay doctor) is opgezet. Ik ken dit project van mijn studie community health en het was mijn eerste kennismaking met een gezondheidsproject in een 'ontwikkelingsland' die door de mensen zelf (en dus zonder de hier o zo corrupte regering) wordt geleid. En nu ben ik eindelijk in de gelegenheid om het project te bezoeken en heb ik het genoegen een week in het huis van de coördinatrice Mary Picos te mogen verblijven.

De fietstocht van Mazatlan naar hier verliep wat dramatisch. Allereerst voelde het raar om van mijn Canadese fietsmaatjes afscheid te moeten nemen. Rond zeven uur 's ochtends ging hun tocht naar het zuiden en die van mij naar het noorden. En ik was de stad nog niet uit en had mijn eerste lekke band te pakken. Inmiddels was het rond acht uur en al flink warm. Al zwetend heb ik mijn band staan plakken langs een enorm drukke straat. Gelukkig kon ik binnen een half uur mijn tocht vervolgen.

Net buiten de stad heb ik mijn fiets naast een grote vrachtwagen geparkeerd en vond ik het tijd voor ontbijt, het gebruikelijke: bonen, rijst, ei en tortillas. Het was een typisch Mexicaans wegrestaurant. Met buiten twee tafels met elk zes stoelen en een parasol en binnen een tv die staat te blazen in de keuken waar heerlijke maaltijden voor weinig geld worden bereid. Na een tijdje viel me een vrij groot en splinternieuw gedenkteken op die schuin tegenover mij tegen het gebouwtje aan stond. Terwijl de vrachtwagenchauffeur uitlegde dat hier twee maanden geleden twee politieagenten zijn doodgeschoten, zag ik de gastvrouw in de keuken wat zenuwachtig heen en weer schuiven. Ik ging er verder maar niet te diep op in, want het onderwerp leek nog wat gevoelig te liggen.

Na een uur of drie fietsen had ik alweer een lekke band te pakken. Toen ik met mijn fiets aan de kant van de weg wilde stoppen bleef mijn linkervoet haken aan de riempjes van het pedaal. Met een flinke klap viel ik op de grond, met de nodige schade aan mijn fiets en wat lichte verwondingen aan arm en been. Mijn spiegel kon ik direct afschrijven, daar was niets van over. Eigenlijk was ik allang blij dat er geen verkeer aankwam, want dan had ik op deze smalle weg een groot probleem gehad. Na mezelf en de fiets opgelapt te hebben ging ik met de nodige voorzichtigheid weer op pad. Zonder spiegel is het onprettig fietsen. Vanwege de smalle wegen en het krankzinnige weggedrag is het van levensbelang te weten wat er zowel voor als achter je op de weg afspeelt.

Mijn siësta heb ik een paar uur verder in een beschermd natuurgebied gehouden. Een flink stuk van de weg af heb ik heerlijk mijn ogen een half uurtje gesloten. Tot ik wat hoorde en me rot schrok. Er kwam een enorm raar beest op me af lopen. Het leek op een kruizing tussen een kangeroe en een ree en zijn oren waren net zo groot als zijn lichaam. Ondanks zijn imposante verschijning schrok het beest net zo van mij als ik van hem. Op ongeveer tien meter afstand bleef het stilstaan. Met hele rustige bewegingen probeerde ik naar mijn fiets te gaan om mijn fototoestel te pakken, maar helaas, mijn verschijning was waarschijnlijk te afschrikwekkend voor het beest en had ik het nakijken.

Rond half vier in de middag kwam ik aan bij het project. Toen ik geheel in het zweet mijn fiets tegen het hek parkeerde werd ik verbaasd aangekeken door vier Hollandse meisjes en een jonge vrouw uit Engeland. Ze waren druk met hun Spaanse les aan de slag. Naast het leren van de taal doen ze vrijwilligerwerk. De Hollandse meiden kennen elkaar van de opleiding ergotherapie, waarvan ze net afgestudeerd zijn. Vol met wereldse idealen lijken ze in Coyotitan neergestreken te zijn. De Engelse had een week vrij van haar werk in Los Angeles waar ze meewerkt aan de film The Soloist (van de regiseur Joe Wright). Zij is verantwoordelijk voor het geluid. Haar vrije week wilde ze graag nuttig besteden en daarom vliegt ze heen en weer tussen L.A. en Mazatlan om Projimo te bezoeken.

Ondertussen heb ik me al een aardig beeld kunnen vormen van het project en ik merk dat het moeilijk is om er wat over op papier te zetten. Ik had veel verwachtingen en de hoop dat die allemaal uitkomen heb ik opgegeven. Projimo blijkt alles behalve het bloeiende en energieke project waar ik tijdens mijn studie over gehoord had te zijn. Waar zal ik dan over schrijven en voor wie? Ik heb het besluit genomen om hier met zoveel mogelijk verschillende mensen te praten en zodra ik hier weg ben een verhaal op papier te zetten. Tja, het leven van een fietsende reporter valt niet altijd mee...




top