Foto 1: Gemaakt in San Ignacio, waar ik aanwezig was bij een informatiemiddag voor jongeren op een school over PROJIMO
Foto 2: Twee Hollandse meiden met advies
Foto 3: en in actie...

Ondanks dat ik alweer zo'n vijf dagen PROJIMO, het project in Coyotitan, achter me heb liggen, laat het me niet los. Het heeft lang geduurd om voor mezelf duidelijk te krijgen wat voor soort artikel ik er over kan schrijven. In de week dat ik er was leek het project wel uitgestorven en bleek het al snel enorm tegen te vallen. Misschien ligt dat ook wel aan mijzelf want de vewachtingen lagen hoog. De oprichter David Werner zie ik persoonlijk als een groot voorbeeld. Door zijn boeken en artikelen, waarin hij ook uitvoerig het ontstaan van PROJIMO beschreven heeft, kende ik het dan ook al een geruime tijd. En als het dan tegenvalt als je er eindelijk bent, waar schrijf je dan over...

De oplossing diende zich aan in de vorm van vier Hollandse meiden. Vers van de opleiding Ergotherapie komen ze hier hun kennis in de praktijk brengen. Ze waren al een week als vrijwilliger aan de slag en al aardig op de hoogte over hoe het hier georganiseerd is. Voor hun alle vier is Mexico een compleet andere wereld. Dagelijks waren ze weer verrast als er een voor hun onbekend insect langs kwam kruipen, het locale eten wilde voor hun maar niet wennen, constant leken ze met hun veiligheid bezig te zijn (want Mexico is o zo gevaarlijk) en als ze in de bus zaten keken ze hun ogen uit. En ik, globetrotter van het eerste uur, moet zeggen dat ik genoten heb van hun aanwezigheid, want elke dag was voor hun weer als een ontdekkingstocht. Het leek me interessant om hun avonturen als jonge wereldverbeteraars in een verhaal te vatten. En dat heb ik gisteren dan ook gedaan, zonder te realiseren dat ik me een hoop werk op de hals gehaald heb.

Toen ik het af had en het aan iemand anders liet lezen, was het eerste wat ze zei dat het wel heel kritisch is. En ze vond dan ook dat ik het niet op kon sturen naar een redactie zonder een wederwoord van het project. En ze had gelijk, in het artikel worden zaken aan de orde gesteld als gesjoemel met geld en machtsmisbruik. Ik heb er voor gekozen om contact op te nemen met David Werner. En binnen een paar uur had ik al een uiterst vriendelijke en uitvoerige e-mail van hem terug. Tot zijn spijt moet hij bekennen dat hij veel van de observaties van de meiden herkent. Aan de ene kant is hij blij dat het project door lichamelijk gehandicapten zelf gerund wordt, aan de andere kant vindt ook hij dat er een concentratie van macht bij twee personen ligt en dat transparantie rondom de financiën beter kan. Hij schreef dat hij het bijzonder zou waarderen als ik hem thuis in Palo Alto (VS) bel zodat we het er uitvoeriger over kunnen hebben. En dat ga ik dan ook maar doen. Ben bang dat PROJIMO voor mij nog lang geen afgesloten hoofdstuk is.

Inmiddels ben ik me aan het voorbereiden voor mijn nieuwe avontuur als fietsende reporter. Mijn koplamp is gericht naar Oaxaca. Het is een stad waar ik veel lief en leed gedeeld heb. De laatste keer dat ik er was, in november 2006, moest ik vluchten voor de politie omdat die lukraak buitenlandse activisten en onafhankelijke journalisten aan het arresteren was. Het was een dag na een grote demonstratie georganiseerd door de APPO, die helemaal uit de hand liep. De bedoeling was om de politie in het centrum te dwingen de stad te verlaten zodat de leraren verder konden gaan met hun protesten tegen de in hun ogen corrupte gouverneur Ulises. Het eindigde in een veldslag met onder de demonstranten drie doden, honderden gewonden en wie tientallen uitgebrande auto's, huizen, winkels en overheidsgebouwen achter zich lieten. De reactie van de overheid was buiten proportioneel. Het lerarenprotest is dan ook gedwongen ondergronds gegaan. En ik ben heel benieuwd hoe het zal voelen om er terug te zijn. Het zal waarschijnlijk een drukke tijd worden, want schrijven valt er genoeg.

top