Plaatje 1: slaapplaats in Mitla
Plaatje 2: uitzicht op de weg achter me na een flinke klim
Plaatje 3: korte pauze
Plaatje 4: eindelijk de bergen achter me...
Plaatje 5: migranten die met de trein in Ixtepec aankomen

Na een aantal dagen in een dorpje zo'n vijfentwintig kilometer buiten Oaxaca doorgebracht te hebben, werd het tijd om weer op de fiets te stappen. Ik merkte dat ik me teveel begon te hechten aan de personen om me heen en het afscheid nemen wordt dan alleen maar moeilijker. Ik had mijn vertrek al tweemaal met een dag uitgesteld en na drie koppen koffie stapte ik rond half twaalf (en dus eigenlijk veel te laat) op de fiets. Op naar het volgende project.

Eerst terug naar Oaxaca en vervolgens door richting de kust. Volgens mijn kaart 208 kilometer. Maar als ik in Mitla aankom, waar ik de nacht door wil brengen, zie ik een bord dat aangeeft dat Tehuantepec (waar ik verder de kust naar het zuiden moet volgen) nog 225 kilometer verderop ligt. Een eerste tegenvaller. In het centrum van Mitla vraag ik een man of hij een hotel economico weet. Volgens hem zijn er hier alleen maar dure hotels. Maar hij heeft wel een kamer voor mij. Even later komen we bij zijn huis aan met daarnaast een fabriek voor traditionele kleding. Ik mag wel in een nieuw gebouwtje slapen. Potten verf en kwasten liggen verspreid in het gebouw. Maar ik neem er maar genoegen mee, want ik ben ontzettend moe en wil vroeg slapen. Tijdens een rondleiding door de fabriek laat de man zien hoe de kleding geweven wordt. Wat later laat hij met trots enkele producten zien. 'Je koopt toch wel een t-shirt?', vraagt hij dwingend. Min of meer als een verplichting voor zijn gastvrijheid koop ik er een. 50 pesos, een vriendenprijsje volgens hem. Op het moment dat het constant door hem geroepen 'no problema Chris', mij de neus uit komt lopen begint hij over geld voor het slapen. Slechts 150 pesos voor speciale vrienden. Verbaasd kijk ik hem aan en mompel dat ik normaal voor een hotel 100 pesos betaal. 'No problema Chris'. Ook ik neem maar genoegen met dit gegeven en stop hem 100 pesos in zijn hand. En rond negen uur kruip ik in mijn slaapzak tussen het stof in een vertrek dat nog sterk naar verf stinkt.

Vier dagen later, na een flink klimmen en dalen kom ik eindelijk in Ixtepec aan, waar het project is wat ik wil bezoeken. Als ik rustig door het centrum fiets hoor ik iemand mijn naam roepen vanuit een auto. Het blijkt een medewerker van een radiostation in Juchitan te zijn die op weg is naar La Casa de los Migrantes. Blijkbaar had het nieuws dat een buitenlander op zijn fiets het project zal bezoeken zich als een lopend vuurtje verspreid. Mijn fiets leg ik in de laadruimte van de auto en we gaan op weg naar het project, mij een hoop gezoek besparend. Binnenkort verschijnt er een artikel over mijn avonturen en bevindingen in dit migrantenopvangproject.

Twee dagen later keer ik voor vier dagen terug naar Oaxaca. De pater van het project moest in de stad zijn vanwege een bijeenkomst van alle katholieke kerken van de deelstaat Oaxaca. En dat viel precies in de periode dat er een mega marcha was waar ik graag naar toe wilde. Zie voor een verslag van die dag op Indymedia. Later volgt er nog een uitgebreider artikel over de actuele situatie in Oaxaca.

Inmiddels ben ik me aan het klaarmaken voor de tocht naar Chiapas. Over drie dagen vertrek ik. Midden-Amerika is in zicht!

top