Foto 1: Yep, Chiapas is bereikt...
Andere foto's zijn van het migrantenproject in Ixtepec

Afscheid nemen is nooit mijn sterkste eigenschap geweest. En ik heb het idee nu ik op het punt sta om het migrantenproject in Ixtepec te verlaten ik er, zoals gewoonlijk, wat ongemakkelijk bij sta. Als eerste geef ik Pater Alejandro een omhelzing. Voor ik hem kan bedanken voor de gastvrijheid, neemt hij het woord. 'We zijn allemaal heel blij dat je hier geweest bent en hebben dan ook genoten van je aanwezigheid. En weet dat je vrienden hebt in Ixtepec waar je altijd welkom bent!' Jesus, een migrant uit Honduras. valt hem bij. 'Ik zei net ook al tegen hem dat iedereen zich vanavond wel af zal vragen, waar is Chris? Want veel mensen zullen hem zeker missen'. 'Ik zal jullie ook missen', antwoord ik. 'Mijn eenzame tocht begint weer'. De pater neemt weer de leiding. 'Je bent niet alleen, god is altijd bij je. En nu dan een gebedje voor Christiaan'. En voor ik er erg in heb staan er ineens zeven personen voor me te bidden om mij een goede reis te bezorgen. Mijn gedachten dwalen al snel af naar het buurmeisje. die een half uur eerder langs was geweest. Na een afscheidszoen had ze een cadeautje voor me. Een halsketting, met hartjes en een kruisje er aan. Religie is een zo'n vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven in Mexico dat ik er zelfs aan gewend begin te raken.

Vanuit financieel oogpunt bracht de geestelijke ondersteuning me niet veel geluk. Blijkbaar zie ik er na de aanmoedigende en lieve woorden te welvarend en rijk uit. Als ik tijdens mijn eerste pauze een frisdrank en een pak koekjes koop moet ik 21,50 pesos betalen. Normaal betaal ik daar minder dan 10 pesos voor. En als ik in Niltepec mijn lunch (ei, bonen en tortillas) genuttigd heb moet ik voor dit en een blikje drinken 60 pesos betalen. 's Avonds is het gebed blijkbaar alweer uitgewerkt. Als ik uitbreid gegeten heb (rijst, bonen, salsa en kaas) en een literkan sinasappelsap leeg gedronken heb vraag ik hoeveel het kost. De vrouw van een jaar of zestig kijkt nog eens naar mijn roodverbrande en vermoeide gezicht en dan weer naar mijn lege bord. '30 pesos is prima', zegt ze moederlijk.

Op mijn tweede fietsdag verlaat ik bij San Pedro Tapanatepec de kustroute en ga ik links af, de bergen weer tegemoed. Na een uur of twee flink klimmen kom ik een bord tegen 'Bienvenidos a Chiapas'. Het voelt als een overwinning, eindelijk ben ik in Midden-Amerika. Rond vijf uur kom ik in Cintalapa de Figueroa aan. Als ik een Hotel gevonden heb, val ik uitgeput op mijn bed. Het kost me twee uur om energie te vinden om onder de douche te stappen. Na een koude douche ga ik direct mijn bed weer in zonder enige behoefte aan een maaltijd. Slapen is het enige wat ik wil.

Ook de derde dag is het flink klimmen. Alle tijd om de omgeving in alle rust te observeren en mijn gedachten flink de loop te laten. Als ik de in de bergen verstopte primitieve houten huisjes bekijk, kan ik me weer goed herinneren toen ik voor het eerst van de Verenigde Staten naar Chiapas (niet met de fiets maar lui met de bus) afgereisd was. Met spanning keek ik naar buiten waar de Zapatistas zich schuil zouden houden. Ruim twee maanden ben ik er gebleven om beter te begrijpen waarom ze op 1 januari 1994 in opstand tegen de regering zijn gekomen. Morgenmiddag verwacht ik San Cristobal de las Casas binnen te fietsen en is het alweer de vierde keer dat ik hier een periode zal verblijven. Tot begin januari verwacht ik in Chiapas te zijn, zodat ik onder andere de viering van 15 jaar Zapatistas mee kan maken. Bij een goede vriend Ramor Ryan kan ik tot die tijd logeren. Hij kan de meest mooie verhalen vertellen, het liefst met een cerveza of whisky in zijn hand. Twee jaar geleden heeft deze Ierse rebel een geweldig boek, getiteld Clandestines, geschreven over zijn zwerftochten over onze planeet op zoek naar sociaal verzet. Toenertijd heb ik zowel een recensie over zijn boek als een interview met hem gepubliceerd. Tja, terug in Chiapas. Voor mijn gevoel begint mijn reis nu pas echt.


top

top