Foto 1: uitzicht op enkele Zapatista gemeenschappen verstopt in de bergen
Foto 2: uitzicht op San Cristobal

Vanaf Chiapa de Corzo is het nog slechts zo'n vijftig kilometer naar San Cristobal en ik had dan ook het gevoel alsof ik er al was. Een grote fout, bleek de dag erna. Rond negen uur, wat later dan normaal, vertrok ik uit mijn nachtelijke onderkomen Posada Lenin (niet vernoemd naar de Rus, maar naar zijn vrouw). Na een kwartiertje fietsen kwam ik aan bij de gloednieuwe snelweg die in een stuk doorloopt door het gebergte naar San Cristobal.

Met volle moed begon ik aan de tocht. Auto's moeten betalen voor deze weg, maar met de fiets is het gratis. Althans, zo lijkt het te zijn. want als ik aankom bij zo'n betaalplek, word ik altijd verbaasd aangekeken en zwaai ik altijd maar wat en fiets gestaag door. Ook nu met slechts zo'n 45 kilometer te gaan. Wat kan er nog fout gaan, dacht ik. En het mooie aan de snelwegen in Mexico is dat ze duidelijke paaltjes met de afstand geplaatst hebben. Ik fiets dan ook van paal naar paal.

Maar op deze dag gingen de paaltjes op het laatst wel heel langzaam. Bij elke bocht dacht ik, nu is de berg wel bereikt, hoger kan niet. Maar alsof de duivel mij aan het tarten was, telkens weer kwamen er nieuwe pieken bij en tot aan de rand van San Cristobal was het een flink klimmen. De stad zelf ligt in een dal en het voelde als de langverwachte beloning dat ik het laatste stuk naar beneden mocht hobbelen. Inmiddels met een lange broek en een regenjas aan, want door de hoge ligging, 2100 meter is het hier in de winter heel fris.

De laatste jaren heb ik deze stad geregeld bezocht en ik ken er veel activisten die vanuit solidariteit de strijd van de Zapatistas proberen te ondersteunen. In de autonome gebieden van de Zapatistas is het verboden om alcohol en drugs te gebruiken. Hier in de stad vloeit de alcohol rijkelijk en ook bij de vrienden waarbij ik logeer gaat het leven door tot in de vroege uurtjes en worden er verhalen uitgewisseld over de werkzaamheden met de Zapatistas.

Gisteren was ik de hele dag op pad geweest om voor Grassroots Projects een Zapatista gemeenschap in de bergen dichtbij San Cristobal te bezoeken. Ik heb echt urenlang moeten wandelen en eenmaal thuis vond ik het wel mooi geweest. Rond elf uur ben ik gaan slapen in het bed van een van mijn huisgenoten (normaal slaap ik in de woonkamer) omdat ik hem niet meer thuis verwachtte. Maar rond kwart over twaalf kwam hij met veel kabaal het huis binnen. Na drie dagen computerles geven aan Zapatista jongeren in een gemeenschap zo'n drie uur rijden vanaf San Cristobal, moest hij wat stoom afblazen en dat heeft hij blijkbaar in de kroeg gedaan, want hij was behoorlijk dronken.

Mijn andere huisgenoot die achter de computer aan het werken was, haalde een drietal blikjes bier uit de koelkast. De terugkomst moest gevierd worden en de verhalen moesten weer uitgewisseld worden. Na verschillende biertjes en twee glazen whisky had ik het wel gehad en rond vier uur maakte ik mijn bed in de woonkamer weer gereed. Met de geruststellende gedachte dag ik me morgen weer solidair zal verklaren met de Zapatistas, door geen alcohol te nuttigen, viel ik al snel in een diepe slaap.

top