Plaatje 1: pauze voor mijn fiets (in de tuin bij vrienden in San Cristobal)
Plaatje 2: op bezoek bij een Zapatista gemeenschap hoog in de bergen
Plaatje 3: kerst in Chiapas

Na een paar weken mijn website niet geupdate te hebben voelt het wat onwennig om de draad weer op te pakken. Het is alweer ruim een maand geleden dat ik na een zware klim in San Cristobal aankwam en ook dit bericht komt daar vandaan. Naast dat ik aardig wat projecten bezocht heb namens Grassroots Projects heb ik ook me ook een vakantie gegund.

Vlak voor kerst heb ik vrienden in de buurt van Oaxaca opgezocht (met de bus welteverstaan, mijn fiets had ik in de tuin bij vrienden geparkeerd) en heb ik me proberen af te sluiten van projecten die bezocht moeten worden en artikelen die geschreven moeten worden. Uiteraard kon ik het niet laten toch nog een activiteit te organiseren en dat was in de vorm van een Food not Bombs actie in Oaxaca-stad. Op de middag voor kerst hebben we met een aantal jongeren in de stad gratis eten uitgedeeld. Een zeer geslaagde actie. In totaal hebben zo'n dertig lokale jongeren meegeholpen en hebben we denk ik zo'n hondervijftig hongerige magen van eten kunnen voorzien.

In Chiapas stond het leven in het teken van festival Digna Rabia. De Zapatistas bestaan vijftien jaar en hopen met dit festival weer een hoop inspiratie en internationale steun op te doen. Tijdens nieuwjaarswisseling was er een groot feest in Oventic. Ik ben daar met een aantal Mexicaanse vrienden heengeweest en maakte al snel de blits. Toen we voor het hek stonden te wachten met nog zo'n honderd mensen kwamen er vijf mannen met bivakmutsen op me aflopen en begonnen me in het Spaans te begroeten. ¿Hola Christiaan, que tal?. Het duurde even voordat ik het door had, maar het waren enkele mannen van een gemeenschap die ik enkele weken geleden bezocht heb en die nu blijkbaar verantwoordelijk waren voor de veiligheid. Op mijn vrienden maakte het in ieder geval een hoop indruk.

Morgenochtend is het de bedoeling dat ik op mijn fiets richting Guatemala vertrek. Het is tijd om weer op pad te gaan, want het gevoel van mijn fietsproject ben ik even helemaal verloren. Vast en zeker komt het morgen (of de dagen erna) weer terug als ik me al zwetend van kilometerpaaltje naar kilometerpaaltje verplaats. Dit bericht - een verslag van mijn afgelopen weken - is misschien wat onsamenhangend, het geeft wel duidelijk aan dat ik nodig weer op pad moet om nieuwe inspiratie op te doen.



top