Foto 1: kilometers gingen weer heel traag in het begin...
Foto 2: de weg naar Comitan (Mexico)
Foto 3: de Guatemalteekse bergen tegemoed
Foto 4: de weg van La Mesilla naar Huehuatenango
Foto 5: uitzicht in Los Altos
Foto 6: een gedeelte van de weg naar Colomba

Sinds eergisteravond begeef ik me in Finca La Florida, midden in de jungle in Guatemala. Van meerdere mensen had ik te horen gekregen dat dit project zeker de moeite waard is om te bezoeken. Nu ik dit schrijf is het slechts mijn tweede echte dag hier en ik moet toegeven dat de ongerepte natuur hier prachtig is en de mensen echt uitermate vriendelijk zijn. Ondanks dat dit een van de meest arme gebieden op aarde is, wordt er hier intens geleefd. Zo ging ik vanochtend samen met de coordinatrice van het project om zes uur al op pad om noten te verzamelen en de verdere ochtend hebben we een groot gat gegraven midden in de jungle en hierin later het vuilnis verbrand. Het is een vies en ongezond karweitje (een vreselijke stank van plastik), maar af en toe moet het gebeuren, want ook hier wordt genoeg afval geproduceerd. In de middag heb ik meegeholpen met het kappen van mais. Gewerkt wordt er hier de hele dag, maar daarnaast wordt er ook een hoop gelachen, de dag is om voor je er erg in hebt. En na een een verdiende (vind ik) douche, heb ik mijn palmtop opengeklapt en moet ik snel mijn verhaal over mijn reis van Mexico naar Guatemala kwijt want ondanks dat het nog maar net na zes uur is, is het al bijna pikkedonker.

De eerste dagen in Guatemala waren niet makkelijk en het klinkt misschien raar, maar ik had heimwee naar Mexico. Vooral in Chiapas en Oaxaca heb ik een lange tijd doorgebracht en liet ik een aardige vriendenkring achter me toen ik weer aan mijn eenzame tocht begon. En daarnaast was de tocht ook best zwaar en nu ik van de wereld afgesloten in de jungle zit, lukt het me gelukkig om alles weer een plaats te geven.

Na twee dagen fietsen ben ik bij La Mesilla de grens overgestoken. En van daaruit ben ik in twee dagen tijd via Huehuetenango doorgefietst naar Xela. Deze tocht was behoorlijk zwaar en ik kwam dan ook totaal uitgeput aan. Ik was al eerder in deze stad geweest en op een of andere manier heb ik een hekel aan deze stad. En ondanks de vermoeidheid koos ik er dan ook voor om de volgende dag door te fietsen naar La Florida. Op de kaart leek het makkelijk te doen, het werd echter de meest zware en demotiverende dag van mijn reis.

Het eerste stuk van de reis ging voortreffelijk. Toen ik net buiten Xela aan wat mensen de weg vroeg naar El Zarco zeiden ze dat het zeker een hele dag fietsen was. Ik voelde me supertrots toen ik twee uur later in El Zarco arriveerde. Diverse mensen in Xela hadden me geadviseerd om vanuit daar de bus te nemen naar Colomba, omdat de kans om op mijn fiets beroofd te worden nogal groot was. Daarnaast werd ik ook gewaarschuwd dat het bijna niet mogelijk zou zijn om er naar toe te fietsen omdat het nogal steil zou zijn. Maar als de avontuurlijke versie van Joop Zoetemelk negeerde ik dit alles en ging ik goedgestemd op reis. Ongeveer een uur later kwam ik een verkeersbord tegen dat aangaf dat El Asintal rechtsaf was en toen ik een man vroeg of deze weg ook naar Colomba leidde gaf hij nors te kennen dat dit het geval is. Mijn dag kon niet meer stuk dacht ik, nog maximaal 20 kilometer en ik ben in Colomba. Het was nog vroeg. rond twaal uur, toen ik aan het laatste gedeelte van de reis begon.

Een half uurtje later bereikte ik El Asintal en omdat mensen me gewaarschuwd hadden dat het gebied onveilig is, besloot ik er snel door heen te fietsen. Toen ik het stadje achter me liet begon de beloofde flinke klim en na minder dan vijf minuten gaf ik me gewonnen en parkeerde ik mijn fiets aan de kant van de weg om een pauze te houden. Na een paar minuten kwam er een boer op zijn fiets aan en al snel raakten we aan de praat. Toen ik hem vroeg hoe lang het nog fietsen is naar Colomba keek hij me verschrikt aan en zei hij dat het nog vele uren fietsen is en dat dit gebied daarnaast veel te gevaarlijk voor mij is om door heen te fietsen. Ik bedankte hem vriendelijk voor de informatie en zette stug mijn reis door. Hoe dan ook zou ik vandaag nog Colomba bereiken. En ik had nog maar net ritme van het fietsen weer te pakken toen de weg ophield, zoals de boer voorspeld had, en er nog enkel stenen en zand een aanwijzing gaven dat dit de richting van de weg is. Omdat ik bergopwaarts ging was het over algemeen niet mogelijk om te fietsen en was het lopen geblazen. Overal in de jungle hoorde ik mensen aan het werk en ik hoopte maar dat de boeven nog sliepen, want ik realiseerde me nu dat ik - na bijna twee uur lopen, met mijn loodzware fiets - toch wel heel erg kwetsbaar was. Toen ik even later een mandarijn aan het eten was kwam er een pickup truck aanhobbelen over de stenen. De chauffeur gaf te kennen dat ik maar in moest stappen en toen ik vluchtig keek wie er nog meer in de wagen zaten had ik wel vertrouwen om de lift aan te nemen. Toen ik aangaf dat ik op weg was naar Colomba antwoorde de chauffeur te dat hij niet zo ver moest, maar dat ik wel een stuk mee kon rijden. Samen met vijf kinderen zat ik in de laadbak. In de auto zaten twee volwassen mannen voorin en drie kinderen op de achterbank. En met de kinderen heb ik de rest van mijn mandarijnen gedeeld en hebben we wat gekletst. Uiteraard waren ze erg verbaasd dat ik op weg was naar Colomba. En na een ruim half uur de hoogte in gegaan te zijn over enorm smalle weggetjes (niet te doen met mijn fiets) stonden we stil voor een hek. Een van de kinderen ging op pad om de sleutels te vragen en zo'n tien minuten later kwam hij trots terug. Toen ik er naar vroeg waarom dit hek op slot zat, werd mij duidelijk dat het prive-terrein was en dat je toestemming moest hebben van de eigenaar om er over heen te gaan. Toen we verder reden zag ik dat meerdere mensen wapens droegen. Ik deed maar net of het heel gewoon was en als ze me zagen zei ik vriendelijk goededag. Vijf minuten later stopte de auto en gaf de chauffeur aan dat ik zelf verder moest gaan omdat hij hier woonde. Colomba zou volgens een van de kinderen heel dichtbij zijn. Ruim een uur later was ik echter maar al te blij dat ik eindelijk in de stad was. Na, zoals afgesproken, de mensen van La Florida gebeld te hebben (en een uitgebreide maaltijd) begon ik aan het laatste gedeelte van mijn reis. En nu nam ik de adviesen wel serieus en kwam ik na een lange tocht achter in de laadbak van een pickup truck door de jungle (waar inderdaad niet te fietsen valt) rond half zeven 's avonds, en dus in het donker, uitgeput aan. En ik heb me voorgenomen om volgende fietstrajecten beter voor te bereiden, want ik was naderhand toch wel een beetje geschrokken van mijn overmoed. Ik had enorm veel geluk dat ik veilig aangekomen ben, maar ik mag er natuurlijk niet vanuit gaan dat ik elke dag zoveel mazzel heb...

top