Foto 1: kust van El Salvador
Foto 2: verkiezingsborg in El Salvador
Foto 3: (Honduras) mijn eerste fietspad...
Foto 4 en 5:FSLN

Het is rond half tien in de ochtend als ik de grens met Nicaragua bereik. Omdat veel mensen me gewaarschuwd hadden voor de onveiligheid in El Salvador en Honduras, ben ik er vrij snel doorheen gefietst. Nu ik op het punt sta om deze landen achter me te laten heb ik een beetje spijt van het gehaast. Ik heb namelijk alleen maar aardige mensen ontmoet en heb me geen een keer echt onveiliig gevoeld. En het grappige is dat veel mensen in Honduras me juist weer waarschuwen voor Nicaragua. Ik heb me dan ook maar voorgenomen om dit soort informatie met een korreltje zout te nemen. Met een gerust gevoel fiets ik de grens over.

Het is raar om al helemaal in Nicaragua beland te zijn. Colombia komt steeds dichterbij en ik heb nog ruim vijf maanden om mijn reis voort te zetten. Waarschijnlijk houd ik het wel een tijdje uit hier. Het is namelijk een erg interessant land. Eind 2006 was ik hier voor het eerst, vlak nadat Daniel Ortega de verkiezingen gewonnen had. Het land was gehuld in zwart/rode vlaggen en ik ben erg benieuwd hoe de vlag er momenteel voorstaat.

Ortega maakt deel uit van de FSLN (Frente Sandinista de Liberacion Nacional). In 1979 wisten ze (met de militaire steun van diverse Latijns-Amerikaanse en Europese regeringen) de dictator Somoza het land uit te jagen. De oorlog werd echter voortgezet toen Ronald Reagen in 1981 president werd en een contra-revolutie begon te financieren om de Sandinistas de macht te ontnemen (vanwege zijn ziekelijke angst voor communisten). Hij is hier aardig in geslaagd. Toen er eindelijk weer verkiezingen waren in 1990 moest de FSLN de macht afstaan aan UNO (Union Nacional Opositora). En sindsdien heeft Ortega meerdere pogingen ondernomen om op democratische wijze gekozen te worden. En in 2006 is het hem uiteindelijk gelukt.

Als ik de Rio Gausaule over fiets (de scheidslijn tussen Honduras en Nicaragua) roept Daniel op een grote poster ARRIBA LOS POBRES DEL MUNDO. En arm is Nicaragua inderdaad nog altijd. Want na slechts twee minuten houdt het asfalt op. Het zijn enkel keien, stof, mul zand en een stikkende hitte wat me tot de eerste grote stad leidt. En met een gezonde nieuwsgierigheid naar hoe mensen nu tegen de Sandinistas aankijken stort ik me in het Nicaraguaanse leven. Klaar voor nieuwe avonturen.

top