Foto 1: Meer van Managua
Foto 2: een stuk fietspad (mijn tweede die ik in vier maanden tegengekomen ben) tussen Managua en Granada, wat na twintig meter alweer ophield...

15-02-09

Rond acht uur in de ochtend laat ik Leon achter me. nog geen uur later heb ik al last van flinke spierpijn en lichte hoofdpijn. Een slechte start. De fietspauze van twee weken lijkt me niet veel positiefs opgeleverd te hebben. Rond half een neem ik een pauze bij het meer van Managua. Als ik weer wil gaan, merk ik dat ik een lekke band heb. Met tegenzin begin ik mijn band te verwisselen. En ik ben nog niet bezig of een man komt bij me staan, die achter elkaar begint te praten. Mijn hoofd staat er heel niet na en ik ben dan ook blij dat ik na een minuut of vijf klaar ben.

Een van de weinige vragen die ik hem stel is hoe ver het is naar Granada. Zo'n zestig kilometer, volgens hem. En naar Managua? Niet meer dan op dertig minuten fietsafstand. Door dit bericht kan mijn geluk niet meer op. Met vernieuwde energie ga ik weer op pad. Als ik na ruim een half uur nog steeds geen Managua zie, begint de vermoeidheid dubbel zo hard aan mij te knagen. Vloekend en scheldend ploeter ik voort. Na ruim anderhalf uur bereik ik een buitenwijk, zonder nog enige motivatie om veel verder te fietsen. Bij het eerste de beste restaurant schuif ik alsof uitgehongerd een maaltijd naar binnen. Omdat ik het niet zie zitten om de vijftig kilometer naar Granada vandaag nog af te leggen, beslis ik in Managua te gaan overnachten. En na bijzonder lang zoeken en rondvragen, parkeer ik rond zes uur mijn fiets bij het Managua Backpackers Hostel. En ik kan wel huilen van frustratie, vermoeidheid en spierpijn.

De volgende dag begin ik redelijk goed gestemd aan mijn volgende traject van de reis. Granada kan niet ver meer zijn. Het kost me echter ruim een uur om het krankzinnige stadsverkeer achter me te laten. Voor het middaguur bereik ik Granada. De plaats waar ik hoopte te overnachten blijkt volgeboekt. Wat later vind ik een slaapplek in het populaire Bearded Monkey Hospedaje. Als ik mijn fiets naar mijn kamer rij, komt er enthousiast een jongen op me aflopen. 'He, een fietser'. Als hij vertelt dat hij uit Duitsand komt en vanuit Canada naar Guatemala gefietst is, gaat er bij mij een lampje branden. 'Ken je Mike uit Canada, die een motorreis naar Argentinie aan het maken is?', vraag ik hem. Hij kent hem inderdaad. Ik vertel hem dat ik hem ontmoet heb in Guatemala en dat hij vertelde over een Duitse jongen die met de fiets naar het zuiden onderweg is, op ongeveer vier dagen achterstand. Als ik hem vraag waar hij zijn fiets eigenlijk heeft staan, vertelt hij dat ie in Guatemala een motorfiets gekocht heeft. Verbaasd kijk hem aan. 'Het kostte slechts duizend dollar en nu ben ik een stuk mobieler', probeert hij nog. Wat teleurgesteld zegt hij dat hij alweer afscheid moet nemen, omdat hij om twee uur met de boot naar Isla de Ometepe gaat. Als hij wegloopt kan ik nog net zijn website op zijn t-shirt zien staan.



top