Plaatje 1 en 2: het slechte wegdek van Isla de Ometepe
Plaatje 3: de prachtige kust van Costa Rica

Na een flink aantal dagen door de jungle fietsen begin ik het internet aardig te ontwennen. Ik moet mezelf dwingen om weer achter de computer te kruipen. Het liefst ga ik weer terug naar de wilde natuur en de warme stranden. De herrie van de stad doet pijn aan mijn oren en ik heb het gevoel dat iedereen sagrijnig over straat loopt. Ondanks de slepende vermoeiend verheug ik me er alweer op om morgenochtend richting het volgende project te fietsen.

Op het eiland Isla de Ometepe in Nicaragua heb ik een aantal projecten bezocht. Daarnaast heb ik genoten van de prachtige natuur. Ondanks dat er heel veel toeristen naar het eiland gaan is het nog niet totaal 'gringofied'. De natuur is puur en ongeschonden. En het was niet makkelijk om het eiland rond te fietsen. Grotendeels zijn er geen wegen en is het hobbelen over stenen en glijden door mul zand.

Ik kom nu net terug uit de jungle van Peninsula de Nicoya in Costa Rica. Ik heb zoveel wilde dieren gezien waar ik echt het bestaan niet van wist en ik heb dan ook geen idee hoe ze heten. Ondanks dat de tocht al mijn inspanning en energie tot zich genomen heeft, was het ook de mooiste tijd van mijn reis. Zowel begon als eindigde ik mijn dag met een duik in de oceaan. Telkens aan het eind van de middag rond zes uur zorgde ik dat ik op een verlaten stuk strand was en zodra het donker begon te worden zette ik mijn tent op zodat het zo min mogelijk opvalt voor mensen die kwaad in gedachten hebben. En rond zes uur in de ochtend, als de zon opkomt nam ik een frisse duik in het water en rond zeven uur kon ik weer op pad met mijn fiets opgetuigd en al. Een heerlijk vrij leven. Het fietsen ging me geregeld minder af. Wegen waren er niet, dus moest ik met mijn fiets weer over stenen hobbelen en door mul zand glijden. En daar is ie echt niet voor gebouwd. Ontelbare keren ben ik dan ook bijna gevallen en tientallen keren moest ik mijn fiets een steile berg opduwen. Een schitterend avontuur en een flinke uitdaging voor mijn geest en lichaam.

Nu ben ik onderweg naar een project van Longo Mai. In Finca Sonador hebben ze een leefgemeenschap. Toevallig is hier net een groepje Nederlandse vrouwen op visite geweest. Ook ik wil kijken hoe ze hun projecten vormgegeven hebben en misschien kan ik nog een bijdrage leveren. En daarnaast kan het geen kwaad om een paar dagen niet op mijn fiets te hoeven stappen, zodat ik mijn batterij weer op kan laden!

top