Foto 1: Slecht zicht op de weg richting San Jose
Foto 2: Nationaal park Cahuita.
Foto 3: Er leeft van alles op de grond,
Foto 4: met wilde stranden,
Foto 5: wilden paden,
Foto 6: en wilde dieren...

12 maart

Reizen is soms onwezenlijk. Het ene moment befiets ik tergend langzaam een van de hoogste bergen van Midden-Amerika, een paar dagen later lunch ik in San Jose onder andere met de Boliviaanse ambassadeur en iemand van buitenlandse zaken, dan riskeer ik mijn leven om met mijn fiets een gevaarlijke route af te leggen, logeer ik een paar dagen bij ex-krakers uit Nederland die nu in Costa Rica wonen, vanmiddag nog werd ik door vijf apen overvallen in het regenwoud en nu zit ik naar de computer te staren omdat er nodig weer een stukje moet komen. Elke dag maak ik zoveel nieuwe dingen mee en vooral ook compleet verschillende dingen, dat het moeilijk is om het op papier te zetten. Hier een poging.

Na mijn verblijf in Longo Mai, waar ik onder andere uitgebreid gesproken heb met Maria Edith Quijano, heb ik me klaar gemaakt voor de klim van een van de hoogste bergen van Midden-Amerika. De cerro de la muerte (berg van de dood). Veel mensen waarschuwenden aan een stuk door dat het een heel erg zware klim is en dat het boven op de berg bijna altijd regent en heel erg koud is. Ik wil echter naar San Jose om een conferentie over verarmd uranium bij te wonen en neem de klim maar voor lief. Om half zes 's ochtends begon ik aan de tocht en na zo'n vier uur klimmen gaat het me echter steeds minder goed af. Uiterst langzaam en regelmatig pauzes nemend, klim ik naar boven. En hoe hoger ik kom, hoe slechter het weer wordt inderdaad. Als ik rond het middaguur de top bereik is het alleen maar regen en kou wat ik tegenkom. Rond drie uur word ik door een auto ingehaald en zwaait er iemand heel vriendelijk naar me vanaf de achterbank. Misschien door vermoeidheid, kou en door de regen die pijn doet in mijn gezicht, word ik ineens heel emotioneel en schieten de tranen me in de ogen. Met moeite krijg ik het weer onder controle. Ik moet de mensen gelijk geven in het feit dat het een zware tocht is, maar ik heb het gehaald!

In San Jose heb ik drie dagen uit kunnen rusten want iedere dag zat ik in een conferentiezaal deskundigen aan te horen over hun ideeen en bevindingen over het gebruik van verarmd uranium. Constant is het een gezoem en getingel van mobieltjes en met verbazing constateer ik dat het blijkbaar heel gewoon is je mobiel te beantwoorden hier midden in een lezing of presentatie. Voor een verslag klik hier.

Alle waarschuwingen over de gevaarlijke weg tussen de hoofdplaats en Puerto Limon naast me neerleggend ga ik op pad naar de Caribische kust. Er gaat nogal wat vrachtverkeer langs en fietspaden zijn er niet natuurlijk. Ik ben er toch aan begonnen omdat ik naar de kust wilde en niet met een lange omweg via een weg die ik al eerder gefietst heb. Daarnaast is de route naar Limon prachtig omdat je door een natuurpark fietst. Helaas is het alleen maar regen en regen wat ik op mijn pad tegenkom. En na twee dagen kom ik doorweekt in Cahuita aan bij een Hollands gezin die anderhalf jaar geleden geimigreerd zijn.

Na drie dagen kletsen over de situatie in Nederland en over wereldpolitiek, het drinken van koffie en het lezen van boeken, heb ik vandaag een wandeltocht gemaakt door het nationale park van Costa Rica. Echt prachtig. Op een smal pad werd ik ineens aangevallen door drie apen. Toen ik mijn rugzak afdeed om me er mee te verdedigen, kwamen ze nog harder op me af. Geschrokken ben ik een stuk teruggelopen en vond gelukkig een stok om me te verdedigen. Gelukkig maakte dat genoeg indruk om me weer veilig te voelen.

Morgen vertrek ik naar Panama, het laatste land in Midden-Amerika. Door lange gesproken met wat vrienden in Costa Rica heb ik besloten om na Colombia nog door te gaan naar Venezuela. Ik wil wel eens onderzoeken of de Boliviriaanse revolutie onder leiding van Chavez inderdaad de toekomst voor Latijns-Amerika is.


top