Plaatje 1: uitzicht op de provincie Chiriqui
Plaatjes 2, 3 en 4: bouw van een latrine in Soloy
Plaatje 5: ik samen met mijn familie in Soloy

27 maart

Soms heb je van die dagen dat je van ontmoeting tot ontmoeting leeft en dat je aan het eind van de dag het idee hebt dat je indrukken voor een week opgedaan hebt. Gisteren was een van die dagen toen ik het eiland Isla Boca Brava te voet ging ontdekken.

Na een uur wandelen, met brulaapjes klauterend in de bomen vlak naast me, kwam ik rond half tien een op het eerste gezicht verlaten strand tegen. Toen ik op een steen ging zitten om van het uitzicht te genieten zag ik tot mijn verbazing een klein strandtentje aan de andere kant van het strand. Alhoewel de geringe kans, ging ik op ontdekking uit of ik het geluk van verse koffie zou treffen. Een wild blaffende hond heette me als eerste welkom. Een Westerse vrouw in bikini van rond de vijftig keek me verbaasd aan toen ik om koffie vroeg. 'Nee, dat verkoop ik niet', antwoorde ze terwijl ze een slok bier nam. 'Maar je hebt geluk, als je een paar minuten hebt, dan heb ik wel een beetje koffie voor je'. Terwijl de perculator op de achtergrond pruttelde vertelde ze me dat ze sinds vijf jaar op het eiland woont. 'Ik hem me hier gevestigd, samen met mijn hond en twee katten en daar voel ik me prima bij.' Tussen de regels door hoorde ik toch wel wat van eenzaamheid, maar toen ik hier heel voorzichtig naar vroeg ontkende ze dit. 'Er zijn genoeg mensen die me hier komen bezoeken en rond vijf uur sluit ik de tent en ga ik naar huis om mijn katten te verzorgen.' Terwijl zij nog een slok bier nam, dronk ik mijn tweede kop koffie leeg en maakte me gereed om verder te wandelen. Toen ik om de rekening vroeg, reageerde ze direct, 'is goed zo, voor La Amistad (de vriendschap)'.

Een minuut of tien later liep ik langs haar huis, een grote en statige witte villa. Hoe ze het doet met haar (bier)strandtent weet ik niet, maar ze leeft als een koningin. Na een half uurtje door struiken klauteren kwam ik mijn vriend voor de dag tegen. Een mooie zwarte hond sprong tegen me op en voor de rest van de dag waren we onafscheidelijk. Gezamenlijk trokken we erop uit en na een uurtje kwamen we een biologe tegen, Julie, die voor de universiteit van Florida werkt om vogels te observeren op dit eiland. Na een eind met haar opgelopen te zijn en ze mij haar favoriete pad richting de zee aanwijst, nemen we afscheid. De hond rent steeds een eind vooruit en af en toe kijkt het achterom of ik er nog wel ben. Nadat we de zee naderen lukt het me amper om me voort te bewegen. Mijn sandalen verdwijnen volledig in de blubber en ik zak steeds verder weg, tot ver boven mijn enkels. Mijn maatje vermaakt zich echter uitstekend. Het springt door de blubber en bereikt zonder moeite de zee. Ik draai me echter teleurgesteld om en probeer via het pad de weg terug te vinden. Na een half uur realiseer ik me dat ik verdwaald ben. Hoe ik het voor elkaar gekregen heb weet ik niet, maar ik heb echt geen idee waar ik ben. Als ik mijn maatje vraag waar we zijn, kwispelt het even en begint dan enthousiast aan een tocht door struiken en geulen. Ik volg hem maar, alhoewel er amper doorheen te komen is. Als we in een bosrijker gebied terecht komen, raak ik lichtelijk in paniek en bedenk me dat het wel heel onnozel is om op sandalen en een korte broek dit gebied in te trekken. De kans om een giftige slang of spin tegen te komen is niet ondenkbaar. Een uur later zie ik in de verte een akker en vertel de hond als grap dat we de nacht niet in de open lucht door hoeven te brengen. Niet veel later vind ik de hoofdweg terug en besluit naar het strand aan de zuidkant te gaan om mezelf schoon te spoelen. En wie kom ik daar tegen? Juist, Julie. Als ik haar vertel dat ik verdwaald was, biedt ze wel tien keer haar excuses aan, zich blijkbaar verantwoordelijk voelend nadat ze mij geadviseerd had die route te volgen. En als ik haar vertel dat ik via het bos teruggekomen ben, reageert ze geschrokken na een blik op mijn sanddalen en blote benen. 'Dat was toch wel heel riskant', mompelt ze. Als ik zeg dat mijn maatje me geholpen heeft, kan ze er gelukkig wel om lachen.

Als ik rond half elf 's avonds in mijn hangmat de afgelopen week overdenk realiseer ik me dat vooral mijn ervaringen in het idianendorpje Soloy, me nog lang bij zullen blijven. Ik heb daar zoveel bijzondere en eigenzinnige mensen ontmoet en ik denk dat ik door het logeren bij een familie, vrij ver tot hun levensstijl en cultuur door heb kunnen dringen. In totaal heb ik er zes dagen doorgebracht, genoeg om enkele mensen te missen. Als ik me aan de geluiden van de wind en zee overgeef, val ik echter al snel voldaan en tevreden in slaap.

top