Vanwege virus op geheugenkaart, geen foto's bij dit artikel...

17 april

Het is alweer een week geleden dat ik mijn fietsmaatje Koek van het vliegveld in Panama-stad heb afgehaald. Voor een maand komt hij me versterken. Al voor ik aan de tocht begon hadden we afgesproken om samen de Kuna in Panama te bezoeken en de oversteek naar Colombia te maken. En nadat we drie dagen in Panama-stad doorgebracht hadden, was ik ontzettend blij om weer op pad te gaan. Het lawaai, de drukte, de viezigheid en het hectische verkeer had me een enorme en continue hoofdpijn bezorgd. Alsof ik het leven in de stad ontwend ben.

Eenmaal weer onderweg voelde ik me gelukkig een stuk beter. Koek moest nog wat wennen aan de temperatuur en het ritme van Midden-Amerika. Ondanks dat hebben we al flinke prestaties geleverd. Bijna iedereen verklaarde ons voor gek dat we met de fiets naar de Kuna wilden gaan. 'Onmogelijk', 'superzwaar' en 'je komt er enkel met 4wd', waren kreten die ik naar me toegeworpen kreeg als ik er met mensen over praatte. Enkele gaven me hoop door te zeggen dat het inderdaad een zware tocht is, maar niet onmogelijk. En dat bleek ook zo te zijn. Na twee dagen zwoegen kwamen we aan bij de kust waar een bootje op ons wachtte om ons naar het eiland Cartí te brengen. Op uitnoding van Movimiento de la Juventud Kuna hebben we daar een paar dagen bij Evelino gelogeerd om meer te weten te komen over de strijd en cultuur van de Kuna. Nadat we in een molen van hiërarchie terecht waren gekomen - op elk eiland heb je leiders waaraan je moet vertellen wie je bent en wat je komt doen - werden we in de gelegenheid gesteld om enkele eilanden en probleemgebieden te bezoeken.

Waar ze volgens eigen zeggen op dit moment het meest tegenaan lopen is een grensconflict. De Kuna beheren een comarca (autonoom en inheems gebied) en liggen momenteel overhoop met twee ngo's (een Franse en een Nederlandse) die zeggen grond te hebben gekocht die de Kuna historisch gezien als hun territorium beschouwen. De Nederlandse organisatie heeft een groot stuk gebied gekocht (zonder officiële papieren volgens de Kuna) in de buurt van Santa Isabel, waar ze inmiddels al een gebouw neer hebben gezet. De plannen zijn om een hotel te bouwen en een weg aan te leggen. De Kuna zeggen dat dit door hun gebied gaat. We hebben het gebied bezocht en hebben gezien dat veel Kuna afhankelijk zijn van wat ze daar op het land bewerken. Op hun eilanden hebben ze weinig ruimte om groenten of fruit te verbouwen (behalve kokosnoten); of ze zijn te klein of ze zijn volgebouwd met houten hutten om in te wonen. Overduidelijk moeten ze qua eten vertrouwen op wat ze op de vaste wal verbouwen. Door de ngo's die aan hun grond knagen, de Nederlandse organisatie wordt notabene financieel gesteund door het Wereld Natuur Fonds, wordt dit in gevaar gebracht.

Na het bezoek aan de Kuna is Colombia aan de beurt. Omdat er geen wegen liggen tussen de twee landen hadden we de optie of met de boot te gaan of met het vliegtuig. Omdat mijn fietsmaatje helaas maar een maand de tijd heeft hebben we er voor gekozen om met het vliegtuig te gaan. Na twee dagen Cartagena (Colombia) gaan we morgen weer op de fiets om het eerste project in San Jose te bezoeken. Het meest spannende gedeelte van de reis gaat beginnen!








top