De foto's heb ik van het internet geplukt. Het geeft een beetje het verdriet en de strijd van de gemeenschap aan.

5 mei

De vredesgemeenschap Comunidad de Paz is gelegen in de buurt van Apartado, wat aan de doorgaande weg ligt tussen Turbo en Medellin. Als je daar de bergen intrekt over een onverharde weg kom je bij San Josesito, de eerste vredesgemeenschap tegen. Hier verblijf ik met mijn fietsmaatje een paar dagen om meer te weten te komen over de wapenloze strijd voor gerechtigheid en autonomie in de Colombiaanse bergen te midden van de FARC, militairen en paramilitairen.

In San Josesito wonen zo'n tweehonderd mensen. Als ik rondloop lijken het er veel minder. Maria, een van de bestuursleden, legt uit dat veel mensen op het land werken en soms dagenlang wegblijven. Met veel enthousiasme en vriendelijkheid had ze ons verwelkomt met bananen en een lokale fruitsoort waar ik de naam niet meer van weet. Het schijnt bijna nooit voor te komen dat internationale sympathisanten een bezoek brengen. En iedereen is dan ook verbaasd als ongeveer drie uur na onze komst twee geheel in het zwart geklede Duitse meiden zich aanmelden. Ze zijn op reis en willen graag vrijwilligerswerk doen. Via een vriendin hadden ze over de vredesgemeenschap gehoord en daar stonden ze ineens, klaar om hun handen uit de mouwen te steken.

Tijdens een rondleiding door de gemeenschap legt Maria uit dat paramilitairen een aantal jaren geleden haar vijftienjarige dochter hebben vermoord samen met drie anderen. Later in haar huis wijst ze emotioneel naar de wand waar een foto van haar en haar dochter hangt. Dan kijkt ze naar een ongeveer achtjarig meisje dat in de huiskamer aan het spelen is. 'Haar ouders zijn ook vermoord door paramilitairen, sindsdien woont ze hier.'

's Avonds vertoont Maria een nieuwe documentaire over de gemeenschap. Meerdere malen komt ze er zelf in voor. Ze is te zien tijdens manifestaties als ze toespraken houdt. In alle rust en met volle overtuiging legt ze uit dat voor het bereiken van vrede alle wapens de wereld uitmoeten. Mijn respect had ze al ruimschoots gewonnen, na het zien van de documentaire nam dit alleen maar toe.

Comunidad de Paz bestaat uit verschillende dorpjes. Naast San Josesito hebben we ook La Union, na een wandeltocht van twee uur door de jungle, bezocht. Na door Bertha verwelkomd te zijn met een heerlijke maaltijd heeft Wilson (beide zijn bestuursleden) ons uitgebreid verteld over de geschiedenis, de strijd en de doelen van hun gemeenschap. Met zijn doordringende en charismatische ogen en zijn welbespraaktheid weet hij dat te doen als een uiterst geroutineerde en oprechte woordvoerder. Wilson, Bertha, Maria en vele anderen met wie ik gesproken heb, hebben me weten te overtuigen van de noodzaak van hun strijd. Voor een wereld waarin iedereen gelijke rechten heeft en in de mogelijkheid gesteld wordt te leven in vrijheid.

Op de laatste avond van mijn verblijf in San Josesito vroeg ik Maria wat ik voor de gemeenschap zou kunnen betekenen. Na een paar seconden stilte kwam ze met haar antwoord. 'Terugkomen en dan hopelijk een langere periode. Jullie zijn hier gekomen om je solidair te verkaren met onze strijd. Natuurlijk zou het mooi zijn om ons arme boeren financieel te ondersteunen. Maar geld kan opraken, solidariteit niet. Daarom ben ik heel blij en dankbaar met jullie solidariteit. Dat is voor ons het allerbelangrijkst. Als we internationale netwerken opbouwen krijgen we de wapens de wereld uit.'

top