18 mei

Als ik achter mijn laptop zit te werken zie ik links van mij mijn fiets staan. De laatste week heb ik hem enkel een paar keer gebruikt om naar het internet te gaan in een dorpje ongeveer 20 minuten fietsen, van waar ik nu verblijf. Het leven in de bergen rondom de bergen van Oaxaca-stad bevalt me tot nu toe uitstekend. En na ruim zeven maanden op pad geweest te zijn vind ik het heerlijk om wat in het huis te klussen. Het buitenleven trekt me echter nog altijd het meest aan. Ik ben dan ook begonnen met het maken van een grote moestuin en nu ik dit stukje aan het tikken ben bevind ik me in de patio met een koele bries woelend door mijn haren. Als je dit zo leest zul je begrijpen dat ik hier nog wel een tijdje uithoud.

Het is alweer ruim een week geleden dat ik het vliegtuig nam van Colombia naar Mexico. Dat ging niet zonder de nodige stress. Toen mijn fietsmaatje Koek naar Nederland vertrok had hij de pech om een uiterst onvriendelijke man te treffen die het verdomde om hem naar behoren te helpen. Toen Koek en ik bij het vliegveld aankwamen en hij zich naar de incheckbalie begaf, ging ik op pad om een vliegticket voor de dag erop naar Mexico te kopen. Nadat dit eindelijk gelukt was en ik op zoek ging naar mijn fietsmaatje, zag ik hem uiterst gespannen voor de balie staan. ‘Ze zeggen dat ik mijn fiets niet mee mag nemen’, riep hij me moedeloos toe. Ik vroeg de man wat er aan de hand was en het enige dat hij zei dat de fiets zo niet mee kon. Verder was er geen discussie meer mogelijk en negeerde hij ons. En daar stond mijn fietsmaatje dan met zijn kostbare fiets, terwijl het vliegtuig over drie kwartier vertrekt. Toen we andere medewerkers van de vliegtuigmaatschappij Iberia inschakelde kwam er gelukkig weer ruimte tot onderhandeling en nadat we de fiets met plastic ingewikkeld hadden kon ie zonder problemen mee. Met voor Koek nog minder dan 30 minuten te gaan. Na een kort afscheid stond ik er weer alleen voor en vertrok ik met mijn fiets in volle vaart richting het centrum van Bogota terwijl het al flink donker begon te worden.

De volgende ochtend begon mijn dag veel te vroeg om 4 uur. Onderweg naar het vliegveld moest ik er niet aan denken een lekke band te krijgen (de afgelopen weken wat het immers bijna dagelijks raak). Gelukkig was ik op tijd voor mijn vlucht en leverde het inchecken van mijn fiets geen problemen op. En rond het middaguur bevond ik me in het zo gevreesde Mexico-stad. Zowel op het vliegveld, in de metro als in het busstation liepen er ontzettend veel mensen met mondkapjes op. Blijkbaar bang om aangestoken te worden met de varkenspest. En na meerdere keren een vragenlijst over mijn gezondheid ingevuld te hebben (omdat ik overal negatief antwoorde mocht ik steeds doorlopen) bevond ik me lichtelijk uitgeput in de bus richting Oaxaca. Iets na twaalven kwam ik in Oaxaca-stad aan waar mijn vriendin me op stond te wachten. En rond half twee in de nacht zat ik, alsof ik uitgehonderd was, in mijn nieuwe onderkomen vluchtig een maaltijd naar binnen te werken.

De komende weken zal ik me nog heel wat achter deze computer bevinden omdat ik al mijn avonturen, ontmoetingen en bevindingen uit wil werken tot een boek. Daarnaast ben ik met een nieuwe website begonnen waar ik onder andere over het leven in Mexico wil gaan schrijven. Klik hier. Mijn fietstocht mag er dan opzitten, mijn ontdekkingsreis gaat gewoon door.


top