Zoek de verschillen op de foto's: boven de net aangeschafte Long Haul Trucker en onder het een en ander aangepast en klaar voor de reis.

Om zo goed mogelijk voorbereid op reis te gaan, moest ik met mijn fiets van Vallejo - waar ik bij mijn zus logeer - naar San Francisco voor een laatste service check. Helaas is het onmogelijk om over de Carquinez bridge en de Bay bridge te fietsen en zat er niets anders op dan van het openbaar vervoer gebruik te maken. Na een ontspannen fietstocht van ongeveer een kwartier kwam ik bij het York Street busstation aan, van waaruit ik naar het Bart station in El Cerrito del Norte wilde gaan.

Toen ik aankwam zat er slechts een persoon te wachten bij het hokje van lijn 80. Hij wist me te vertellen dat de bus net weg was en dat het meenemen van een fiets geen probleem was. Ik was opgelucht dat ik niet de dure ferry over de San Pablo Bay hoefde te nemen en nam het half uurtje wachten maar voor lief. Om de tijd te doden keek ik wat om mij heen. Ik zag dat er achter mij op de parkeerplaats inmiddels ook al twee mannen stonden te wachten. De een stond onrustig tegen een lantaarnpaal aangeleund met een sigaret in zijn hand en de ander stond nog bij zijn auto met zijn mobiele telefoon tegen zijn oor aangedrukt. Alsof hij uit het niets verscheen stond er ineens een jongen voor mijn neus. Ietwat nerveus stond hij met een dienstschema in zijn hand en vroeg mij wanneer de volgende bus vertrekt. Toen ik hem vertelde dat dit nog zo'n twintig minuten zou duren, keek hij me ongeloofwaardig aan. Met zijn linkerhand hield hij zijn petje op zijn hoofd vast en brulde gefrustreerd 'Shit man, that's way too long!' Ik probeerde hem wat te kalmeren, 'take it easy brother', misschien hebben we geluk en komt hij eerder. Ik keek maar snel een andere kant op, want ik had geen zin om zijn gemopper aan te horen.

Ondertussen kwamen er steeds meer mensen aan. Zo zag ik een man van rond de 40 - van het type bodybuilder en op het eerste gezicht van Afrikaanse afkomst - geduldig staan te wachten. Zijn bolvormige zonnebril maakte hem een perfect filmfiguur; zo een waar niet mee valt te spotten. Naast hem stonden een jongen en een meisje, waarschijnlijk van Antilliaanse afkomst. Wat dat aangaat voel ik me als ik een bus neem in de Verenigde Staten vaak een vreemde eend in de bijt. Het lijkt erop dat enkel donker getinte mensen gebruik maken van de bus. Tenminste wel in Vallejo. Toen de jongen met het petje, die overigens ook Afrikaans bloed leek te hebben, het meisje met de jongen in de gaten kreeg liep hij direct op haar af. 'Do you have a sigaret for me, you're smoking my brand. I give you a quarter.' Toen hij zijn sigaret opstak vroeg hij of de jongen haar broer was. Het was een mooi gezicht, op allerlei verschillende manieren probeerde hij indruk op haar te maken. Het mocht niet echt baten, ze keek volkomen ongeinteresseerd langs hem heen. Toen hij vertelde dat hij op weg was naar huis, na in de gevangenis gezeten te hebben, leek haar nieuwsgierigheid even gewekt te zijn. De jongen gooide de peuk op de grond en stampte het uit, want de bus kwam er aan.

De bodybuilder hielp heel galant een oud vrouwtje van de bus af te stappen. Toen wij er allemaal inzaten en twee meter onderweg waren, gooide de chauffeur hem weer in zijn achteruit en werden we verzocht uit te stappen omdat er een andere bus zou komen die ons mee zou nemen. Toen we allemaal weer op de straat stonden en ik mijn fiets onder uit het bagageruim had gehaald, riep een jongen: 'And what about our money, we paid already!' Ik had er nog niet eens bij stilgestaan dat ik de vijf dollar voor de rit al betaald had, maar de buschauffeur verzekerde ons dat hij dit zou doorgeven aan zijn collega. De zonnebril van de bodybuilder schudde wild heen en weer op zijn neus, zo stond hij zich op te winden. Volgens hem was er altijd wat met de bus, hij had er geen goed woord voor over. Het klokje tikje rustig verder en de buschauffeur riep ineens dat we toch met zijn bus zouden gaan. Dus ik mijn fiets weer onder in het bagageruim en net toen ik in wilde stappen kwam er een andere bus de hoek om rijden. Dus klonk er weer, 'sorry folks but you need to take the other bus, this one is not leaving untill 11.30.'

Inmiddels liepen de gemoederen wat hoger op en beide buschauffeurs anticipeerden hierop door in de verdediging te schieten. 'Sorry folks, they changed the schedule, the both of us can't do nothing about it!' Er werd nog even gemopperd en toen stapte iedereen in de juiste bus. Omdat ik mijn fiets weer in het bagageruim moest stoppen stapte ik als laatste in. De bodybuilder zat in de voorste stoel dichtbij de chauffeur en had zijn zonnebril nog op. Hij leek er helemaal klaar voor. Toen ik langs hem liep kon ik het niet laten hem 'finally' toe te roepen. 'Yes, right on brother!', riep hij me na. Een andere man wist hier aan toe te voegen dat ik door al het gerommel met de bussen onderhand al heen en weer had kunnen fietsen. De lucht leek weer geklaard en we gingen op pad.

Bij de Greyhound bushalte stonden twee Afrikaanse vrouwen die mee leken te willen. De een stond wankel op haar benen en had een immense koffer naast haar staan en de andere was druk met haar mobiele telefoon in de weer. De buschauffeur stapte uit en stopte de koffer naast mijn fiets in het bagageruim. Toen de vrouwen net wilde gaan betalen kwamen er nog mensen aangehold: een vrouw en een typisch Amerikaanse man met een dikke buik, die de vrouw amper kon bijhouden. 'Is this one going to the Bart station?', riep de vrouw. Voldaan stapte ze in. De vrouw die verloofd leek te zijn met haar mobiele telefoon onderbrak haar gesprek even en gebaarde tegen haar vriendin, 'we need to get out, this is the wrong bus, it's going to the Bart station'. Dus kon de buschauffeur weer uitstappen en de koffer er uit tillen. Hij zat nog net weer op zijn stoel toen de bodybuilder een gesprekje probeerde aan te knopen. ' You don't want to have this shit going on all day, don't you?' De chauffeur was ondertussen zo gefrustreerd dat hij enkel uit kon kramen, 'I'm done.' Met zijn handen maakte hij een beweging voor zich uit alsof hij de frustratie van zich af probeerde te slaan. En nogmaals, 'I'm done'. En het gesprek was over.

Met de vaart er flink in vervolgde hij zijn rit. Als we door de bochten scheurden hoorde ik mijn fiets heen en weer geschud worden in het bagageruim. Met het zweet op mijn rug vervloekte ik deze tocht en hoopte dat mijn fiets er levend af zou komen.

Met mijn fiets helemaal top in orde, nam ik een paar uur later de Bart in San Francisco terug naar El Cerrito del Norte. Ik stapte tegelijk in met een jonge vrouw met een enorme rugtas, het leek alsof ze voorbereid was om het komende jaar op reis te gaan. Met volle bewondering observeerde ze mijn fiets, 'that's a nice bike you got', was de opening voor een gesprekje over rondreizen. Al snel begonnen twee agenten zich er mee te bemoeien. Een van hun gaf toe dat hij al moe werd als hij over straat moest met de rugzak van het meisje, laat staan helemaal naar Colombia fietsen. Bij het Embarcadero station moest ze de Bart verlaten. Kort daarvoor vertelde ze dat ze jaren geleden in Spanje een fietsvakantie gehouden had. Helemaal vanaf San Francisco naar Colombia fietsen was voor haar als een droom, maar als vrouw alleen vond ze het niet veilig. Ik had het gevoel dat als ik zou zeggen dat het een prima plan was om gezamenlijk op pad te gaan, ze direct ja zou zeggen. Voor ik er erg in had moest ze zich haasten om de Bart te verlaten voor de deuren weer zouden sluiten. Ik zwaaide de vrolijk lachende reizigster na en beide vervolgden we onze eenzame tocht.

top