Foto: de klok die de Amerikaan in het vliegtuig bij zich droeg. Via de email stuurde hij me deze foto op.

Nog voor het einde van de acht uur durende vlucht van Amsterdam naar Philadelphia leg ik 'De wildernis in' van Jon Krakauer naast me neer. Het boek dat verfilmd is onder de oorspronkelijke titel 'Into the Wild', leest als een spannend jongensboek. Het gaat over een net afgestudeerde Amerikaanse jongen op zoek naar de ware essentie van het leven en zoals de titel al verraad zoekt hij dat in de wildernis. Niemand weet hoe het precies afgelopen is, de een zegt dat hij slecht voorbereid de wildernis van Alaska in ging, een ander is van mening dat hij gewoon 'bad luck' op zijn pad tegen kwam; een ding staat vast en dat is dat hij uitgehongerd aan zijn einde is gekomen.

Na een laatste blik richting boek kijk ik wat rond en vraag ik me af wat mijn vliegtuiggenoten de oceaan doet overvliegen. Mijn buurman is, zoals hij me onder de maaltijd vertelde, onderweg naar Ohio. Voor slechts twee nachten was hij in Amsterdam te gast. Het hoofddoel van deze korte reis is de aanschaf van een exclusieve klok. Op zich lijkt het me een geschikte kerel, maar net als Alex Superzwerver (zijn zelfverzonnen naam) in 'De wildernis in', begin ik me af te vragen waar het heen moet met deze wereld als mensen duizenden kilometers rondvliegen voor het kopen van een klok om hun verzameling weer wat completer te maken.

Maar waarom maak ik deze reis ook alweer? Een jaar geleden had ik me bedacht om per fiets een reis te gaan maken van de Verenigde Staten naar Colombia. Met als doel het verzet van de inheemse bevolking tegen het neoliberalisme meer onder de aandacht te brengen in Nederland. Door drukte op mijn werk en vele andere verplichtingen heb ik me eigenlijk veel te weinig beziggehouden om mijn trip naar Midden-Amerika goed voor te bereiden. Zal ik me dan net als Mr. Supertramp impulsief op een avontuur storten? Ondanks een cursus Spaans aan de Volksuniversiteit - en meerdere bezoeken aan Midden-Amerika - ben ik de taal nog lang niet machtig en ik heb me niet eens de tijd gegund een fiets te kopen. Nog geen enkel project weet dat ik binnenkort langs kom en ik heb met bijna geen een krant of tijdschrift afspraken gemaakt over het afleveren van kopij.

Maar wat is het dan in mij dat ik nu toch in het vliegtuig zit en dat ik deze grote stap maak? Ik kijk nog eens rond en kijk later peinzend naar buiten maar vind het antwoord niet. Even later sukkel ik wat in slaap en alle herinneringen aan het afscheid nemen van de afgelopen tijd komen langs drijven als de wolken die ik vlak daarvoor zag toen ik uit het vliegtuigraam zat te staren. Zoveel bewonderende en vooral ook bemoedigende woorden zijn mij bij gebleven. Als de captain door de boxen schalt dat we de luchthaven naderen is het gevoel en de drive van een jaar geleden weer een klein beetje bij mij aanwezig. De wetenschap dat er veel mensen achter me staan doet me dwingen het avontuur en de achterliggende gedachte weer onder ogen te zien. En het is nu dat ik me realiseer dat het eigenlijk goed is dat ik me nu pas weer volledig met deze onderneming bezighoud. Het zal een spontane tocht worden waarin ik mijn eigen grenzen zal tegenkomen en waarin ik mezelf dwing me open te stellen voor de mensen die ik onderweg tegenkom. Want daar gaat het uiteindelijk om en het heilige prentje dat ik bij me draag zal er vast en zeker voor zorgen dat ik niet de verkeerde mensen op mijn pad tref.

top